Dolina Światła - recenzja
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Utwór „Dolina Światła” Aleksandra Minkowskiego rozgrywa się w fantastycznym miejscu jakim jest tytułowa dolina. Dawniej istniał tu klasztor buddyjskich mnichów, który został zniszczony przez barbarzyńców. Następnie istniała tam świątynia chrześcijańska, potem szpital, a na koniec sanatorium. Dawne legendy mieszają się z rzeczywistością – w okolicach lecznicy można dostrzec postać Białego Lamy, a w pobliżu trzech dębów usłyszeć wydobywające się spod ziemi odgłosy modlitw mnichów.

Wśród stu kuracjuszy znajduje się główny bohater powieści – szesnastoletni Marcel Jung. Nad zakładem opiekę sprawuje doktor Jael, który stosuje nowatorskie metody leczenia ciała i duszy, a także przeprowadza na pacjentach eksperymenty. Mikroklimat doliny dobrze wpływa na pacjentów, a podstawą terapii jest radość życia. Ważne, by kuracjusze opuszczali sanatorium „zbratani ideą przebudowy świata, w niezłomnym sprzysiężeniu, pod jego [Pierwszego] wodzą. (...) Opierać się będą tylko głupcy i dranie”.

Marcel zostaje wybrany na naczelnego grafika gazetki ściennej, dlatego Rada liczy się z jego zdaniem, ma pewne przywileje. Kuracjusze spośród siebie wybierają trzyosobową Radę, która pilnuje przestrzegania porządku, nagradza i karze członków wspólnoty. Wcześniej o sprawach sanatorium decydował wyłącznie regulamin i wystarczyło, że większość pilnowała porządku. Odkąd powstała Rada zakres swobód zmniejszał się, zaś kary były coraz bardziej dotkliwe. Zabraniano słuchania radia, dostęp do gazet mieli nieliczni, zaś listy od bliskich nie przychodziły lub dostarczane były z opóźnieniem. Doktor Jael nie ingerował w sposób samorządności kuracjuszy. Członkowie Rady stosowali rewizje i nakładali kary dodatkowych dyżurów, zabraniali także wyjść do miasta czy pływania po stawie. Można było zostać skazanym za źle pościelone łóżko, czy też obrazę członka Rady. Wśród członków Rady Pierwszego cechowało zapatrzenie w siebie i podkreślanie, jakim ciężarem jest odpowiedzialność za innych. Uważał, że wszyscy kuracjusze podziwiają go i kochają. Najbardziej przebiegły byuł Trzeci – dopuszczał się manipulacji, szantażu, zastraszania. Wiedział dzięki nielegalnemu dostępowi do sejfu doktora Jaela o wszystkich prawie wszystko.

W tak urządzonym świecie niełatwo komuś zaufać. Marcel odnajduje jednak swą miłość w czarnowłosej Cygance, zwanej ze względu na swe milczenie Milczuchą. Zaczyna spędzać z nią coraz więcej czasu. Między młodymi dochodzi do zbliżenia. Wraz z nią bohater odkrywa tajemniczy drugi świat związany z pojawianiem się w ruinach Białego Lamy i odgłosami dobiegającymi spod ziemi. Może także liczyć na dobrego i łagodnego Piotra – kolegę z sąsiedniego sanatoryjnego łóżka.

strona:   - 1 -  - 2 - 


  Dowiedz się więcej
1  Problematyka Doliny Światła
2  Sanatorium z Doliny Światła jako alegoria państwa totalitarnego
3  Dolina Światła - streszczenie szczegółowe



Komentarze
artykuł / utwór: Dolina Światła - recenzja






    Tagi: